Αθλητικός Σύλλογος Πέρα

Η προσφορά του Ελληνισμού στην Πόλη είναι ανυπολόγιστη και περνά μέσα από σχεδόν όλα τα επίπεδα. Είτε εκπαιδευτικά, πολιτισμικά, οικονομικά, ανθρωπιστικά και ότι άλλο μπορείτε να σκεφτείτε....είτε μέσα από παραδόσεις και έθιμα, η Ρωμιοσύνη προσέφερε τα μέγιστα, πιάνοντας κορυφή. Φυσικά ο αθλητικός τομέας δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση και έτσι μέσα από την επαφή μου με την Ρωμιοσύνη είχα την χαρά να επισκεφτώ τον Αθλητικό Σύλλογο Πέρα και να γνωρίσω την ιστορία και τα κατορθώματά του.

Τα χρώματα του συλλόγου και το έμβλημα του

Ο Αθλητικός Σύλλογος Πέρα υπάρχει επίσημα από το 1923 μα η ανεπίσημη ιστορία του πηγαίνει ακόμα πιο πίσω στον χρόνο. Γύρω στο 1877 ο σύλλογος "Κλειώ" μετονομάστηκε σε "Ερμής" και αποτέλεσε έναν σημαντικό αθλητικό και πολιτισμικό κόμβο του Ελληνισμού της Πόλης. Κάποια μικρή περίοδο υπήρξε και η "Ελληνική Ομάδα Ποδοσφαίρου". Το 1922, στο αποκορύφωμα του τουρκικού εθνικισμού, οι δύο αυτοί συλλόγοι αναγκάστηκαν να σταματήσουν την δράση τους. Έτσι από τους ανθρώπους των δύο αυτών συλλόγων και κάποιον τρίτων προσώπων ξεπήδησε ο ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΕΡΑ, ο οποίος αργότερα ονομάστηκε υποχρεωτικά Beyoğlu Spor.

Όπως ο ΑΣΠ ιδρύθηκε μέσα από κάποιες αθλητικές ζημώσεις, έτσι και μέσα από αυτόν "γεννήθηκαν" αρκετές άλλες ομάδες. Φυσικά οι 2 γνωστότερες είναι η Α.Ε.Κ. και ο Π.Α.Ο.Κ. που ιδρύθηκαν από ανθρώπους που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Πόλη εκείνες τις δύσκολες περιόδους.

Η άλλη πλευρά της Πόλης (της οικονομικής ανάπτυξης βεβαίως-βεβαίως)

Όλα αυτά τα χρόνια που γράφω για την Πόλη και την ζωή μου εδώ, όλα διακατέχονται από ένα θερμό και θετικό τρόπο γραφής και παρουσίασης. Αυτό συμβαίνει διότι είμαι γεμάτος θετική ενέργεια και η δική μου ζωή κυλά θαυμάσια, δίχως προβλήματα και ζόρια. Παρ'όλα αυτά δεν ζω σε γυάλα, μα παρατηρώ τα πάντα τριγύρω μου και τα ερμηνεύω με τον δικό μου τρόπο σκέψης. Τούτη είναι η πρώτη ανάρτηση που θα αναφερθεί με αρνητικό τρόπο για την ζωή στην Τουρκία και τα προβλήματα τόσο των Τούρκων μα και όσων μεταναστεύουν εδώ. Τούτη η ανάρτηση μιλά...για την άλλη πλευρά της Πόλης (της οικονομικής ανάπτυξης βεβαίως-βεβαίως).

Αφορμή στάθηκε το γεγονός ότι αρκετός κόσμος επικοινωνεί μαζί μου και ζητά πληροφορίες διότι επιθυμεί να μεταναστεύσει στην Τουρκία κυρίως για οικονομικούς και βιοποριστικούς λόγους.

Τα ΜΜΕξαπάτησης παρουσιάζουν μόνο μια μικρή πτυχή της Τουρκίας και προβάλλουν κυρίως την οικονομική της ανάπτυξη, μιλώντας με ενθουσιασμό για όλα όσα σπουδαία πετυχαίνει, σε αντίθεση με το αργοσβήσιμο της δικής μας πατρίδος. Να κάνω μια μικρή παρένθεση και να υπενθυμίσω ότι αναφέρομαι στα ίδια ΜΜΕ που χρόνια τώρα σας κορόιδευαν (και συνεχίζουν να το κάνουν), παρουσιάζοντας σας μια άλλη πραγματικότητα από την αληθινή και "δασκαλεύοντάς "μας για το πως θα μιλάμε, θα σκεφτόμαστε, θα καταναλώνουμε κ.λ.π.

Μια εικόνα από την άλλη Πόλη

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από τα εύκολα: Η άδεια παραμονής.

Η άδεια αυτή θεωρείται από τα πιό εύκολα ζητήματα του μετανάστη. Εγώ χρειάστηκε να περιμένω μόλις...5 μήνες! Βέβαια έχω μιλήσει με 20 Ελλαδίτες εδώ και ο καθένας μου είπε ένα διαφορετικό χρονικό διάστημα. Από δίμηνο εώς 8 μήνες. Ακόμα κι εγώ ο ίδιος επικοινωνούσα με τις αρμόδιες αρχές και ανάλογα ποιός σήκωνε το τηλέφωνο, μου έλεγε μια άλλη εκδοχή. Το ρεκόρ μου είναι 3 διαφορετικές πληροφορίες σε μία μέρα, στην ίδια υπηρεσία, στον ίδιο τηλεφωνικό αριθμό. Έτσι για να σπάμε πλάκα. Στην δική μου περίπτωση όφειλα να έχω και ένα ποσό των 4200 δολαρίων για να αποδεικνύεται ότι έχω να ζήσω για το ένα έτος που θα δικαιούμαι την άδεια παραμονής.
Πιθανόν όλοι οι άλλοι να έχουν να μιλήσουν για ένα άλλο χρηματικό ποσό ή ότι δεν χρειαζόνταν καθόλου. Πριν μερικές μέρες γνώρισα έναν Έλληνα φοιτητή που χρειάστηκε μεγάλη διαδικασία τόσο χρονικά όσο και γραφειοκρατικά για να αποκτήσει άδεια παραμονής και φοιτητικό πάσο, ενώ σε ένα κράτος της ΕΕ θα αρκούσαν 5 λεπτά. Δεν μπορώ να σας πώ περισσότερα γιατί είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν εκατοντάδες διαφορετικές εκδοχές όσον αφορά την άδεια παραμονής.

Δεν είναι και τρελό να πούμε ότι πολλοί από εμάς σε τέτοια γειτονιά πρωτομείναμε

Το θέμα της στέγασης μπορεί να αποδειχτεί μεγάλος πονοκέφαλος.

Ιστός, ο ρωμέικος εκδοτικός οίκος της Πόλης

Πάει κάμποσος καιρός από όταν γνώρισα τον κύριο Μπενλισόι στην βιβλιοθήκη του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Εκείνο το πρωινό, εκτός των άλλων, είχα την τιμή να πάρω από αυτόν και ένα μικρό δωράκι. Φεύγοντας μου έδωσε ένα βιβλίο, λέγοντάς μου: "Αυτό το βιβλίο, είναι από τον εκδοτικό οίκο που ανοίξαμε". Τότε ήταν η πρώτη φορά που άκουσα για τον Ιστό. Ήρθε λοιπόν η στιγμή να επισκεφτώ τα γραφεία του Ιστού και να γνωρίσω μερικούς από τους ανθρώπους που έχουν αναλάβει το σπουδαίο έργο της εκδοτικής αναβίωσης της Ρωμιοσύνης.

Το σήμα του Ιστού

Το πρώτο βιβλίο του Ιστού που διάβασα και αποτελεί το πρώτο μυθιστόρημα της Ρωμιοσύνης που εκδίδεται ύστερα από 40 χρόνια!

Βρήκα το κτίριο που στεγάζεται ο οίκος στο Karaköy και ανεβαίνοντας τους ορόφους, συλλογίστηκα πόσο άψογα ταιριάζει το κτίριο στον Ιστό. Ακόμα και η είσοδος του παλαιού κτιρίου, τα μαρμάρινα φαρδυά σκαλιά με τις σιδερένιες σκαλωσιές και οι μεγάλοι διάδρομοι στους ορόφους μου φέρνουν στον νού την Ρωμιοσύνη του χθές που συναντά την Ρωμιοσύνη του σήμερα και του αύριο.

Η είσοδος με τους κίονες και την όμορφη διακόσμηση της πόρτας

Πλατυά μαρμάρινα σκαλιά, όπως φτιάχνονταν άλλοτε

Το πρώτο πρόσωπο που γνώρισα ήταν η Άννα-Μαρία που με το ζεστό και φιλικό της πρόσωπο με προιδέασε για το κλίμα που επικραττεί στον Ιστό. Έπειτα γνώρισα τον Φοίβο που χαμογελαστός μου σύστησε και τον Seçkin.

Στο παζάρι για μεγάλα παζάρια

Υπάρχουν ορισμένες συνήθειες ή αρχές που έχω θέσει στον υλικό τομέα και προσπαθώ να εφαρμόζω στην καθημερινότητά μου. Παραδείγματος χάριν έχω πάψει να παρακολουθώ τηλεόραση και δεν χρησιμοποιώ πλέον κινητό τηλέφωνο αλλά και απεχθάνομαι τον ψεύτικο μανδύα της επώνυμης μόδας. Αυτό το τελευταίο έχει εφαρμογή και στην επαγγελματική μου δραστηριότητα. Δεν είμαι από αυτούς που φοράνε τις ακριβότερες μαγειρικές στολές, αλλά παραμένω επικεντρομένος στην ουσία της δουλείας μου, που είναι οι γεύσεις, οι μυρωδιές και η διέργεση των υπολοίπων αισθήσεων. Είχα αρχίσει να ξεμένω από στολές και δεν ήθελα να ψωνίσω σε μεγάλα, απρόσωπα και πολυεθνικά καταστήματα. Αποφάσισα λοιπόν να επισκεφτώ ένα φτωχικό μαγαζάκι, να ενισχύσω τον μικροπωλητή και να παίξω παζαρεύοντας μαζί του. Έτσι βρέθηκα στο παζάρι του Εμινονού προετοιμασμένος για μεγάλα παζάρια!

Στο παζάρι για μεγάλα παζάρια

Μπορεί όταν κάποιος αναφέρεται στην αγορά του Εμινονού, να σκέφτεται εκ πρώτης την Αιγυπτιακή αγορά με τα μπαχαρικά (διάβασε και εδώ), μα εγώ το Εμινονού το έχω σε εκτίμηση γιατί μπορεί να βρεί κανείς τα πάντα στην περιοχή που απλώνεται γύρω από το Mısır Çarsı. Εκεί που χτυπά η καρδία του πραγματικού Εμινονού και που τα παζάρια με τους πωλητές δίνουν και παίρνουν.

Πέρασμα από τον Αγίο Δημήτριο Ταταούλων

Περπατώντας με τις ώρες στα σοκάκια της Πόλης, διαπερνούσα μία-μία τις συνοικίες. Είναι σαν ένα είδος θεραπείας αφού καταφέρνω να αδειάζω το μυαλό μου από κάθε περιττή σκέψη, να γίνομαι ένα με την Πόλη και να ανακαλύπτω κάθε γωνιά της. Περπατώντας κάπου κοντά στο Ντολάπ-ντερέ, σκέφτηκα να ανηφορίσω τον λόφο που βγάζει στην περιοχή Kurtuluş. Διάλεξα το σωστό ανηφορικό στενό και έπειτα από λίγο βρέθηκα στο προάστιο που κάποτε ονομάζονταν και επίσημα Ταταύλα καθώς και άτυπα "μικρή Αθήνα" εξαιτίας του ότι κατοικούνταν εξ'ολοκλήρου από Ρωμιούς. Στην κεντρική πλατεία των Ταταούλων δεσπόζει ο Άγιος Δημήτριος με τον χαρακτηριστικό μαντρότοιχο να τον περικλύει.

Ο Άγιος Δημήτριος με το καμπαναριό του και τον αιωνόβιο μαντρότοιχο

Πρώτες αναφορές για ύπαρξη ναού υπάρχουν από τα μέσα του 1500 και πιθανόν ο ναός να ήταν από τότε αφιερωμένος στον Άγιο Αθανάσιο. Με τον καιρό, χριστιανοί εργάτες που ζούσαν και εργάζονταν κοντά στον Κεράτιο, άρχισαν σταδιακά να μετακινούνται προς τα Ταταύλα. Κάποια στιγμή μετέφεραν μαζί τους και την Εικόνα του Αγίου Δημητρίου και ο ναός μετονομάστηκε και αφιερώθηκε σε Αυτόν. Το 1720 κατασκευάστηκε η περίφραξη του ναού με τον ψηλό μαντρότοιχο. Εκείνη την εποχη τα Ταταύλα ήταν μία σχετικά έρημη περιοχή και όφειλε να προφυλαχθεί ο χώρος που στο εσωτερικό του περιέχει και τάφους, που δεν βρίσκονται στο κοντινό νεκροταφείο (δες εδώ).

Μεγαλείο αρχιτεκτονικής καλαισθησίας

Θα μπορούσα να ονομάσω αυτήν την ανάρτηση με πάμπολους τρόπους, ιδιαίτερα αρνητικούς, διότι αναφέρεται σε κάτι που σταδιακά σβήνει και παραμένει μία νοσταλγική ανάμνηση. Όμως εκτός από πεισματάρης είμαι και άνθρωπος με θετική σκέψη και πιστεύω πώς ακόμα και την ύστατη στιγμή όλο και κάτι θα περισωθεί από την Πόλη των ονείρων μας. Περπατώντας στην Πόλη...στο Κάντικιόι, το Πέραν με την κεντρική λεωφόρο του Σταυροδρομίου και τα γύρω στενά του Μπέιογλου, αρκεί κανείς να επιβραδύνει το βήμα του και να σηκώσει ψηλά το κεφάλι. Τότε θα παρατηρήσει τα αρχιτεκτονικά στολίδια τριγύρω του, τα οποία μοιάζουν να είναι ζωντανοί οργανισμοί που πεισματικά αντιστέκονται στους "δύσκολους" καιρούς και είναι σημάδια ή απομεινάρια από ένα περασμένο, ένδοξο παρελθόν. Θεωρώ καθήκον μου να τα αποθανατίσω στον φωτογραφικό φακο μου όσο είναι ακόμα καιρός.

Θαυμάστε τέχνη, καλαισθησία, ποιότητα και μαεστριά. Ο κίονας κορινθιακού ρυθμού συντροφιά με άλλες μαρμάρινες διακοσμήσεις. Αρχιτεκτονική ποίηση που στέκει ακόμα στην Πόλη

Κίονας με τον χαρακτηριστικό κοχλία έξω από στοά

Άκομα ένας κίονας στο Bekar Sokağı , κάθετα της Ίστικλαλ

Τριγυρίζοντας στα σοκάκια σκέφτηκα τις μοντέρνες νέες κατασκευές που κακοποιούν κάθε μεγαλούπολη, το πόσο ασυναίσθητα έχουμε αλλάξει, τόσο εμείς μα και το τι θεωρούμε στις μέρες μας καλαισθησία καθώς και σε πόσο αισχρό περιβάλλον συνηθίσαμε να ζούμε. Ακόμα και μέσα από αυτό το μικρό παράδειγμα καταδεικνύεται το έλλειμα Παιδείας που δυστυχώς μας επέβαλαν και που αποτελεί και την πηγή όλων των άλλων μας προβλημάτων.

Τα Τζαμιά του Εμινονού

Τόσες αμέτρητες φορές είχα περάσει απ'έξω μα ποτέ δεν έκαμνα τον κόπο να αφιερώσω λίγο απ'τον χρόνο μου και να επισκεφτώ τα τζαμιά που υπάρχουν σε ένα απ'τα πιο πολυσύχναστα σημεία της Πόλης. Και ενώ όλοι όσοι έχουν βρεθεί στην γέφυρα του Γαλατά και στο Eminonü έχουν μαγνητιστεί απ'το μεγάλο τέμενος Γενί Τζαμί, εκείνο δεν αποτελεί τον μοναδικό μουσουλμανικό ναό στην περιοχή. Υπάρχουν τρία θρησκευτικά μουσουλμανικά κέντρα πολύ κοντά το ένα με το άλλο στο ολοζώντανο Εμινονού. Σήμερα πήρα την απόφαση να τα επισκεφτώ όλα και να ανακαλύψω τις λεπτομέριες τους.

Ξεκίνησα απ'το Rüstem Pasa Camii που βρίσκεται μία ανάσα απ'τα σοκάκια του παζαριού, που υπάρχει εκεί. Το Ρουστέμ Πασά είναι υπερυψωμένο αφού ουσιαστικά έχει χτιστεί πάνω από ένα χάνι. Το χάνι ήταν κτιριακό συγκρότημα που χρησίμευε για την προστασία και την διανυκτέρευση των καραβανιών. Βέβαια στην περίπτωση της Πόλης χρησίμευε περισσότερο γιά την φύλαξη και αποθήκευση προιόντων και λειτουργούσε ως εμπορικό κέντρο.

Το υπερυψωμένο Rüstem Pasa Camii χτισμένο πάνω απ'το ομώνυμο χάνι

Εικόνα από το εξωτερικό του χανιού

Το τζαμί πήρε το όνομα του βεζύρη Rüstem, γαμπρού του Σουλειμάν του Μεγαλοπρεπή και ανήκει στην κατηγορία τεμένους με 8 στηρίγματα. Ο σχεδιασμός και η κατασκευή του ανήκει στον μέγιστο αρχιτέκτονα Σινάν, ο οποίος κάνοντας πειραματισμούς, λεπταίνει τα στηρίγματα και με αυτή την προνόηση προσφέρει μεγαλύτερη ευρυχωρία στο εσωτερικό του ναού. Έτσι τα στηρίγματα έγιναν οκτώ και η μετάβαση του κύκλου (τρούλος) σε οκτάγωνο είναι εύκολη και δίχως να παραβλέπονται κανόνες της Ιερής Γεωμετρίας. Σημαντικό είναι επίσης πώς με αυτό το πετυχημένο τρόπο πήρε την έμπνευση ώστε μετέπειτα να δημιουργήσει το αριστουργηματικό τέμενος Σελιμιγιέ στην Ανδριανούπολη.