Τα μεζεδάκια της πεθεράς

Το να προσπαθήσει να μιλήσει κανείς για την πεθερά του είναι κάποιες φορές μια ''λεπτή'' και ίσως δύσκολη υπόθεση. Όταν μάλιστα τυγχάνει να είναι και τουρκάλα τότε τα πράγματα μπορούν να εξελιχθούν ακόμα δυσκολότερα. Είναι η διαχρονική φήμη και η ΄΄ικανότητα΄΄ της τουρκάλας πεθεράς να βάζει τα ζευγάρια σε δοκιμασίες και να προσθέτει μεγάλες δόσεις αλατοπίπερου στην καθημερινότητα του ανδρόγυνου. Ορισμένες φορές μάλιστα οι δόσεις είναι τόσο μεγάλες που το πιάτο, δηλαδή η συζυγική ζωή πάει απευθείας στον κάδο με τα σκουπίδια.

Ευτυχώς στην δική μου ζωή είναι όλα διαφορετικά. Βρήκα την χρυσή τομή ανάμεσα σε σεβασμό, αγάπη μα και κατάλληλη διπλωματία και δυναμισμό. Η Kaynana μου δηλ. η πεθερά μου φαίνεται πως εκτιμά σε εμένα εκτός των άλλων αυτές τις ικανότητες μου μα και τον τρόπο που την χειρίζομαι και όσες φορές την επισκέπτομαι το αποδεικνύει με την περιποίησή της. Εξυπακούεται ότι η περιποίηση αυτή περιλαμβάνει και φαγητό......πολύ φαγητό. Πως θα μπορούσε άλλωστε να είναι διαφορετικά με έναν μέγα γευσιγνώστη γαμπρό;;;

Πρωινό δε κάνω ποτέ μα αν πρόκειται για Sucuklu Yumurta ενδίδω αμέσως

Σε πρωινές επισκέψεις με καλομαθαίνει με Sucuklu yumurta. Το τουρκικό λουκάνικο είναι η αδυναμία μου και το έχω εντάξει ήδη σε πολλές απίθανες δικές μου συνταγές. Και φυσικά δεν έχω γνωρίσει ως τώρα κάποιον που να αντιπαθεί την ''γεμάτη'' και πικάντικη γεύση του.

Για τις μεσημεριανές ώρες λαχταριστοί Πολίτικοι γιαπράκ-σαρμάδες με συνοδεία μπυρίτσας

Sigara böreğı....και τα μυαλά στα κάγκελα

Η απόλυτη Βοσπορινή βαρκάδα

Οι βαρκάδες στον Βόσπορο, είτε πρόκειται για πρωινές είτε για βραδινές, είναι πάντα απολαυστικότατες. Εκτός των άλλων, πάντα προσφέρουν τονωτικές στιγμές, ξεκουράζοντας από την βαβούρα της μεγαλούΠολης.
Τους καλοκαιρινούς μήνες και συγκεκριμένα κάθε Σάββατο δίνεται στους εραστές του Βοσπόρου η ευκαιρία για μια κρουαζιέρα μεγίστης απόλαυσης. Μια κρουαζιέρα που ξεφεύγει από τα τουριστικά στερεότυπα της μίας ώρας. Εγώ την ονομάσα:η απόλυτη Βοσπορινή βαρκάδα! Ώρα αναχώρησης είναι στις 17:30 το απόγευμα από το Bostanci και πιάνοντας διάφορα λιμάνια, το πλοίο τελειώνει το ταξίδι του πάλι εκεί στις 01:00 μετά τα μεσάνυχτα! Τι περισσότερο θα μπορούσε να ζητήσει κανείς;
Το εισιτήριο αγοράζεται ξεχωριστά για αυτήν και μόνο την διαδρομή στην τιμή των 20 λιρών. Η βαρκάδα περιλαμβάνει φυσικά μουσική. Στην αρχή με επιλογές ενός dj μα έπειτα με ζωντανή μουσική. Το κέφι είναι δεδομένο.

Το πλοίο στο Μποστάντζι με το όνομα του θρυλικού...

Bariş Manco...ένας καλλιτέχνης με όλη την σημασία της λέξης

Με τα Πριγκηπονήσια απέναντί μας, με σύμμαχο το τέλειο καιρό...

...και με τους γλάρους πάντα μαζί μας, η βαρκάδα ξεκινά!!!

Ανάλογα στο σημείο που βρισκόμασταν με το πλοίο, υπήρχαν τα ανάλογα τραγούδια, αφιερωμένα στις τοποθεσίες. Αυτό δημιούργησε αμέσως μια όμορφη και πολύ κεφάτη ατμόσφαιρα. Αλκοόλ δεν υπήρχε φυσικά για κατανάλωση εκτός από μερικούς ''ψαγμένους'' μεσήλικες που είχαν προνοήσει να φέρουν κρυφά τις μπυρίτσες τους. Μου φάνηκε πολύ αστείο να βλέπω τα μικρά-μεγάλα παιδιά, αυτούς τους 40άρηδες και 50άρηδες να πίνουν στα μουλωχτά.

Κωνσταντινούπολις, μέσα από φωτογραφικό υλικό περασμένων αιώνων.

Τις τελευταίες μέρες είχα την ευκαιρία να βρεθώ κάμποσες φορές στην έκθεση του Σισμανογλίου Μεγάρου, που αποτελεί σταθερή πολιτιστική αξία στην Πόλη, για να θαυμάσω την υπέροχη έκθεση φωτογραφιών που φιλοξενεί.

Μέσα από τον φωτογραφικό φακό του αυτοκρατορικού φωτογράφου, Αχιλλέα Σαμαντζή και του γαμπρού του Ευγένιου Δαλεζίου παρουσιάζεται η Πόλη κυρίως στις αρχές του 1900. Μέσα από την έκθεση των φωτογραφιών αυτών μα και του βιβλίου, δίνονται τρομερές πληροφορίες για κάθε τομέα της Πόλης εκείνης της εποχής. Πέρα από την ομορφιά και την σπανιότητα των φωτογραφιών, προβάλονται επίσης η οικονομική, πολιτική, θρησκευτική και εθνολογική φυσιογνωμία της Πόλης καθώς και ιστορικά δεδομένα που σήμερα είτε αγνοούμε είτε παραποιούμε.

Η έκθεση φωτογραφίας στο Σισμανόγλιο

Ο Σαμαντζής λατρεύει την πολυεθνική και πολυθρησκευτική Πόλη και αυτό αποτυπώνεται στον φακό του. Μάλλον δεν είχε επίγνωση της ιστορικότητας και μοναδικότητας του έργου του. Χαρακτηριστικό είναι ότι φωτογράφισε σχετικά λίγο το Πέραν. Θεωρούσε τον εκλεκτισμένο τρόπο ζωής του Σταυροδρομίου δεδομένο.Αχ...πόσο αλλάξαν οι καιροί...

Στην Αγιά Τριάδα του Πέραν

Σήμερα, ανήμερα του Αγίου Πνεύματος, επέλεξα να βρεθώ στο Τάξιμ για να παρακολουθήσω την Λειτουργεία στην πανυγηρίζουσα Αγία Τριάδα. Η εκκλησία σχεδόν μαγνητίζει το βλέμμα του κάθε επισκέπτη που θα βρεθεί στην αρχή του Πέραν με τον επιβλητικό όγκο της και την αρχιτεκτονική της.

Η επιβλητική Αγία Τριάδα

Dolmabahçe...το απόλυτο παλάτι του Βοσπόρου

Στην Πόλη τα αξιοθέατα είναι αμέτρητα. Άλλα είναι καλά κρυμμένα και μακρυά από τα φώτα της δημοσιότητας, άλλα πάλι όμως παγκόσμιας εμβέλειας. Στην δεύτερη κατηγορία ανήκει και το Ντολμά μπαχτσέ, ένα από τα πιο πολυτελή και επιβλητικά παλάτια σε όλον τον πλανήτη. Σίγουρα όσοι απο εμάς βρέθηκαν στην Πόλη, είχαν την ευκαιρία να το θαυμάσουν. Για όσους πάλι δεν είχαν ακόμα την τύχη να βρεθούν στην Πόλη και να επισκεφτούν το Dolmabahçe, ας το κάνουν. Μόνον τότε θα καταλάβουν την πραγματική σημασία της λέξεως ''παλάτι''. Εγώ προσωπικά δεν έχω επισκεφτεί ένα εντυπωσιακότερο απο αυτό.

Η κεντρική πύλη του παλατιού

Ο πύργος του ρολογιού του Dolmabahçe

Εκκλησίες της Πόλης-Θοδωρής 1-0

Έχοντας αλωνίσει αμέτρητα σοκάκια και γειτονιές της Πόλης, έχω κατά καιρούς συναντήσει πολλές εκκλησίες που είναι διασκορπισμένες ανά την Πόλη. Συνήθως κατορθώνω να εισέλθω στο εσωτερικό τους, να ανάψω ένα κεράκι, να θαυμάσω τα όσα υπέροχα βρίσκονται εκεί μέσα μα και για να βγάλω φωτογραφίες. Ειδικά το τελευταίο κάποιες φορές γίνεται δύσκολη υπόθεση. Σε τούτο το άρθρο λοιπόν θα σας παρουσιάσω μερικές από τις αποτυχημένες προσπάθειές μου να μπώ ή να φωτογραφίσω μια εκκλησία.
Θα ξεκινήσω από την Αγία Ειρήνη διότι αποτελεί ιδιαίτερη περίπτωση. Η Αγία Ειρήνη θεωρείται μνημείο στις μέρες μας και οι πόρτες της είναι πάντα κλειστές για το κοινό. Μόνο ορισμένες φορές χρησιμοποιείται για εκδηλώσεις και συναυλίες καθώς λέγεται πως διαθέτει μια καταπληκτική ακουστική. Είναι επίσης η μοναδική εκκλησία, αν έχω ενημερωθεί σωστά, μαζί με την Παναγιά Μουχλιώτισσα που χτίστηκε πριν την Άλωση και ποτέ δε μετατράπηκε σε τζαμί.

Η πανέμορφη και μοναδική Αγία Ειρήνη

Εύχομαι να τα φέρει έτσι η ζώη ώστε κάποια φορά κι εγώ να έχω το προνόμιο να την επισκεφτώ και εκ των έσω.
Υπήρξαν περιπτώσεις που η κακή κατάσταση των εκκλησιών δεν μου επέτρεψε την επίσκεψη λόγω επισκευών. Μια τέτοια στέρηση είχα στο Φέρικιόι, στους Αγίους Αποστόλους. Εστώ κι από την εξωτερική εμφάνιση ο ναός έδειχνε σε όχι καλή κατάσταση.

Φανάρι φαναράκι μου

Όσες φορές εγκαταλείπω για λίγες βδομάδες την Πόλη, είναι πραγματικά σαν να μένει ένα κομμάτι από'μένα πίσω μαζί της. Και όπως όταν γυρνά κανείς σπίτι του, κάνει τον απαιτούμενο έλεγχο αν όλα είναι το ίδιο αφημένα, έτσι κι εγώ περπατώ στα στενά της αγαπημένης μου, προσπαθώντας να δω αν κάτι έχει αλλάξει. Επιπλέον είναι η πιο καλή μέθοδος για να την ξανανοιώσω μέσα μου...να γίνω ένα με αυτήν. Υπάρχουν πολλά μέρη που πάντα ενδείκνυνται για τέτοιους περιπάτους. Επειδή η διάθεση μου ήταν σήμερα λιγάκι διφορούμενη, προτίμησα το Φανάρι.
Το Φανάρι που φωτίζει την καρδιά μου με Ρωμιοσύνη και αληθινή αύρα Πόλης μα παράλληλα μου ''βγάζει'' μια μελαγχολία. Αυτή η μελαγχολία είναι που με ταξιδεύει σε ένα νοσταλγικό παρελθόν, μου δείχνει την σκληρή πραγματικότητα του παρόντος και μου αφήνει περιθώρια για ένα καλύτερο μέλλον, πού πάντα πιστέυω οτι κρατάει ο καθένας στα χέρια του.
Ο συνειρμός που κάνει κανείς ακούγοντας την λέξη ''Φανάρι'' είναι συνήθως ο Πατριαρχικός Ναός του Αγίου Γεωργίου. Μα γύρω απο το Πατριαρχείο υπάρχουν τόσα σπουδαία πράγματα, μικρά και μεγάλα, να ανακαλύψει κανείς. Δεν αναφέρομαι μόνο στην Μεγάλη του Γένους Σχολή ή στην ένδοξη Παναγιά Μουχλιώτισσα. Είναι όλη η ατμόσφαιρα στο Φανάρι που αγγίζει την ψυχή μου. Η πολυπλοκότητα των χρωμάτων και των αντιθέσεων κυριαρχεί παντού.

Αντιπροσωπευτική εικόνα από σοκάκι στο Φανάρι. Εναλλαγή χρωμάτων και συναισθημάτων

Το Μαράσλειο σχολείο αρρένων, που τώρα δε λειτουργεί πιά