Τούβλα, πέτρα και kara çarşaf

Υπάρχει καλύτερος τρόπος να γνωρίσει κάποιος την Πόλη, εκτός από το να περπατήσει σε κάθε της σοκάκι; Προσωπικά νομίζω πως όχι, αφού κάθε δρομάκι στην Πόλη είναι ξεχωριστό και πάντα υπάρχει κάτι διαφορετικό και μοναδικό να θαυμάσει κάποιος. Περπατώντας στην γειτονιά του Çarşamba, της συντηρητικότερης μουσουλμανικής συνοικίας της Πόλης, χώθηκα σε ένα μικροσκοπικό δρομάκι, για να συναντήσω τον μικρότερο βυζαντινό ναό της Πόλης που διασώζεται ως τις μέρες μας. Το καθολικό της Μονής του Προδρόμου εν τω Τρούλλω.

Η μικρότερη βυζαντινή εκκλησία της Πόλης, περικυκλωμένη από μαυροφορεμένες παρουσίες

Από την Πόλη έρχομαι...και καταφθάνω Πήλιο

Είναι η εποχή που οι ρυθμοί πέφτουν, τα ταξίδια αυξάνονται και στιγμές χαλάρωσης έρχονται στο προσκήνιο. Ακολουθώντας το πνεύμα των ημερών, επισκέφθηκα ανθρώπους και μέρη, αφήνοντας πίσω μου την ρουτίνα και τις ασχολίες της καθημερινότητας.

Φυσικά η Πόλη παρέμεινε στην σκέψη και στην καρδιά μου αφού πλέον αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι από την ζωή μου, μακρυά ή κοντά της. Επιπλέον, μια απρόσμενα ευχάριστη πρόσκληση από τον εκπολιτιστικό σύλλογο "Χείρων Κένταυρος" φρόντισε ώστε η Πόλη και οι ιδιαιτερότητές της να με συνοδεύουν με περισσότερη ένταση. Αποδεχόμενος την πρόσκληση του συλλόγου, βρέθηκα στο Κατηχώρι Πηλίου και είχα την ευκαιρία να συναντήσω σπουδαίους ανθρώπους, να γνωρίσω την φιλογενία τους και να έχω την χαρά της επικοινωνίας μαζί τους.
Η συνάντησή μας πραγματοποιήθηκε στην πλατεία του μικρού γραφικού χωριού και αφού βρέθηκα εκεί από νωρίς το απόγευμα ώστε να προετοιμάσουμε την βραδινή παρουσίαση, δεν σταμάτησα από την πρώτη στιγμή να απολαμβάνω τις ομορφιές και ιδιαιτερότητες της περιοχής και των ανθρώπων του χωριού.

Χαμόγελα εν ώρα διαλείμματος με τον πρόεδρο του συλλόγου, Γιώργο Γεωργαδάκη

Ο κεραμιδόγατος της Πόλης

Η Πόλη ήταν ανέκαθεν ένας τόπος γεμάτος αντιθέσεις. Αυτή η εικόνα μεταφέρεται ως τις μέρες μας και στην πόλη των φαντασμαγορικών εμπορικών κέντρων, των πολυτελών λεωφόρων και των μεγαλοπρεπών κτιρίων υπάρχουν ακόμη σκοτεινά και μισοκρυμμένα μονοπάτια που συνήθως οι άνθρωποι προσπερνούν ανυποψίαστοι. Προτιμώ να τους αφήνω να χρησιμοποιούν τα δικά τους σοκάκια και εγώ με την σειρά μου να απολαμβάνω τις δικές μου διαδρομές παρέα με τις ψιψίνες μου. 

Η δική μου φυλή άλλωστε έχει βρεθεί εδώ πριν ακόμα η Πόλη γίνει το κέντρο του κόσμου. Από τότε ως τώρα και μέσα από την συλλογική μας μνήμη αντιλαμβάνομαι πως ίσως μερικοί μας αντιπαθούν, κάμποσοι ανυποψίαστοι μας αγνοούν, άλλοι ανέχονται την παρουσία μας μα τελικά οι περισσότεροι μας αγαπούν, κατανοούν την σύνδεση μας με τούτο τον τόπο και κρυφοθαυμάζουν την ιδιαιτερότητά μας.

Επιτρέψτε μου όμως να συστηθώ.....είμαι ένας κεραμιδόγατος που δεν αγαπώ το τεμπελιό, τις ξάπλες, τους γατοκαυγάδες και την αναμονή στα κεμπαπτζίδικα για τυχόν λιχουδιές. Αυτό που περισσότερο λατρεύω είναι οι περιπλανήσεις και οι ατελείωτες εξερευνήσεις στην απέραντη Πόλη. Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια όλοι έχουν βαλθεί να μετατρέψουν την Πόλη σε κάτι διαφορετικό. Έτσι και ο ζωτικός μου χώρος...τα κεραμίδια...έχουν αντικατασταθεί από πανύψηλα ορθογώνια κτίρια που προσωπικά δεν με γοητεύουν καθόλου. Ευτυχώς όμως υπάρχουν ακόμα μέρη αρκετά φιλόξενα και ιδιαίτερα για να ξεφύγω από την βαβούρα, να θαυμάσω μικρές και μεγάλες ομορφιές αλλά και να έρθω σε επαφή με ιδιαιτερότητες του παρελθόντος.

Προσπερνώντας βιαστικά τους ανθρώπους, εισέρχομαι στην πύλη που άλλοτε περνούσαν τα άλογα του βυζαντινού ιππικού για να σταβλιστούν. Σήμερα εδώ σταθμεύουν αθροιστικά περισσότεροι ίπποι από οτι στο παρελθόν αφού ο χώρος είναι γεμάτος αυτοκίνητα.

Η πύλη που οδηγούσε στον χώρο που βρίσκονταν η ιππική δύναμη της Βασιλεύουσας

Μερικές ματιές προς τα πάνω. Κτίσματα με παρουσία χιλιετιών

Συνέντευξη με τον εκδότη της Απογευματινής

Εδώ και κάμποσο καιρό υπήρχε η σκέψη για δημιουργία μίας νέας κατηγορίας αναρτήσεων που θα περιλαμβάνει συνεντεύξεις με ανθρώπους που έχουν άμεση σχέση με την Πόλη, την Ρωμηοσύνη και στα λόγια τους υπάρχει πάντα κάτι σημαντικό που αξίζει να ακουστεί. Αυτή η στιγμή πλέον έφθασε και σήμερα έχω την χαρά να φιλοξενώ την συνέντευξη που μου παραχώρησε ο Μιχάλης Βασιλειάδης, εκδότης της εφημερίδας "Απογευματινής". Η ημέρα δημοσίευσης δεν επιλέχθηκε τυχαία αλλά με κριτήριο την επέτειο της εφημερίδας αφού σήμερα η "Απογευματινή" έφτασε τα 90 έτη κυκλοφορίας!

Κατευθυνόμενος προς την στοά Συρίας για να συναντήσω τον κύριο Βασιλειάδη, προσπαθούσα να ταξινομήσω τις σκέψεις και τις σημειώσεις μου. Είχα τόσα πολλά να συζητήσω μαζί του αφού εκτός της φιλίας και της καλής μας σχέσης, η ιστορία της Απογευματινής, από τις 12 Ιουλίου 1925 ως σήμερα, είναι γεμάτη αίγλη, επιτυχίες, μεταβολές, συρρίκνωση και ελπίδες.

Η είσοδος της στοάς Συρίας

Μια διαφορετική βαρκάδα

Όσο το καλοκαίρι κάνει όλο και περισσότερο αισθητή την παρουσία του, τόσο απολαυστικότερη γίνεται η χρήση των πλωτών μέσων της Πόλης. Άλλοτε απλά για να μεταβώ από την μια ήπειρο στην άλλη, άλλοτε για να φτάσω σχεδόν ως τις ακτές της Μαύρης Θάλασσας και άλλοτε απλά για να απολαύσω μια βοσπορινή βαρκάδα. Εξάλλου αυτές οι διαδρομές προσφέρουν πάντα υπέροχο θέαμα για κάθε προτίμηση και ενδιαφέρον. Υπάρχει όμως και μια διαφορετική βαρκάδα που συνηθίζω να απολαμβάνω τους καλοκαιρινούς μήνες, που αν και λιγότερο προβεβλημένη δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από εκείνες του Βοσπόρου αφού η ιδιαιτερότητα του περάσματος ανάμεσα στις 2 ηπείρους, με τα προάστια, τα παλάτια, τα κάστρα και τα "γιαλιά" που στολίζουν τα παράλια, αντικαθιστούνται από μια πάρα πολύ μεγάλη ποικιλία ενδόξων και ιστορικών κτισμάτων.
Αναφέρομαι στην βαρκάδα του Κεράτιου κόλπου και κάθε φορά που επιλέγω την διαδρομή από το Karaköy ως το Eyüp, ανταμοίβομαι από την ομορφιά και την παρουσία τόσων πολλών αξιοθεάτων. Τα περισσότερα δηλώνουν επιβλητικά την παρουσία τους και άλλα, περισσότερο κρυμμένα στην απέραντη πόλη, απαιτούν μια πιο παρατηρητική ματιά.
Μια τόσο απολαυστική μα ταυτόχρονα διαφορετική βαρκάδα δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο και μου δόθηκε η ευκαιρία να περιεργαστώ τις ιδιαιτερότητες της Πόλης με άλλη οπτική προσέγγιση από εκείνη που έχω ήδη φωτογραφίσει και περιγράψει σε προηγούμενες αναρτήσεις, τις οποίες μπορείτε να ξαναθυμηθείτε πατώντας τις διαφορετικά χρωματισμένες λέξεις του κειμένου.

Ο πύργος του Γαλατά ενώ πίσω από το παραλιακό τζαμί διακρίνονται αμυδρά οι τρούλοι από το Μπεζεστένι του Πορθητή

Οι τρούλοι αποτελούν την κλασσικότερη φιγούρα στην σιλουέτα της Πόλης. Εδώ το Yeni Camii και στο βάθος το μέγιστο αρχιτεκτονικό επίτευγμα, η Αγία Σοφία

Το ταξίδι των ΧΑΜΠΕΡΙΩΝ στην ΑΝΑΤΟΛΗ

Από την πρώτη στιγμή που δημιούργησα το ΤΙ ΧΑΜΠΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ; είχα την ευτυχία να βιώσω απερίγραπτα συναισθήματα, να δω συγκλονιστικές εικόνες, να εμπλουτίσω τις γνώσεις μου και να ζήσω μοναδικές στιγμές και εμπειρίες. Εκτός από αυτά, την μεγαλύτερη ικανοποίηση συνεχίζει να προσφέρει η επαφή και η επικοινωνία με ανθρώπους που δίχως τα ΧΑΜΠΕΡΙΑ δεν θα είχα ποτέ την ευκαιρία να συναντήσω. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο γνωρίστηκα το περασμένο καλοκαίρι με τον εκδότη της εφημερίδας ΑΝΑΤΟΛΗ και πλέον τους τελευταίους μήνες ξεκίνησε μια συνεργασία φιλοξενίας άρθρων μου στην μηνιαία έκδοσή της. Η τιμή και η χαρά για τον χώρο που μου προσφέρθηκε είναι μεγάλη και σίγουρα τούτη την πληροφορία επιθυμώ να μοιραστώ και μαζί σας.

Πλέοντας στον Βόσπορο και διαβάζοντας την πιο πρόσφατη έκδοση της ΑΝΑΤΟΛΗΣ

Το κομψό τζαμί

Η Πόλη είναι γεμάτη από ιστορικά τεμένη του οθωμανικού παρελθόντος, τα οποία βρίσκονται διασπάρτα σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της. Ορισμένα από αυτά είναι πασίγνωστα και εντυπωσιακά, άλλα ασήμαντα και ταπεινά ενώ μερικά έχουν σχεδόν εγκαταλειφθεί. Υπάρχει και μία ακόμη κατηγορία τζαμιών που εντυπωσιάζουν με την μεγαλοπρέπεια και την ομορφιά τους μα παράλληλα βρίσκονται μακριά από τα βλέμματα και τις προτιμήσεις πιστών και επισκεπτών.

Τα τεμένη που με έχουν μαγέψει περισσότερο με την ομορφιά και την κομψότητά τους είναι το Kılıç Ali Paşa, το Şehzade και το Hekimoğlu Ali Paşa. Στην κατηγορία των αγαπημένων μου τεμένων ανήκει όμως και το Sokullu Mehmet Paşa Camii και τούτη την φορά αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας εικόνες από τις συχνές επισκέψεις μου εκεί.

Το τέμενος είναι χτισμένο σε 2 επίπεδα και αυτό προκαλεί μεγαλύτερη αίσθηση μεγαλοπρέπειας στον επισκέπτη που εισέρχεται από την κεντρική πύλη