Τότε και τώρα Νο.9

Ενώ βρισκόμαστε ήδη στην καρδιά του καλοκαιριού, όπου διαχρονικά επικρατεί μια ανεμελιά και χαλαρότητα, ταυτόχρονα παρατηρούμε όμως οτι ο κόσμος μας, οι δυσκολίες και οι ρυθμοί μεταβάλλονται και τα περισσότερα πράγματα χαρακτηρίζονται από πολυπλοκότητα και γοργές εναλλαγές. Θέλοντας να αφήσω λίγο στο περιθώριο όλα όσα κυριαρχούν και σκοτίζουν την καθημερινότητα πολλών συνανθρώπων μας, σκέφτηκα πως ήρθε η στιγμή για μια ακόμη δημοσίευση του Τότε και τώρα, με εικόνες των τελευταίων εβδομάδων και την άμεση σύγκρισή τους με εκείνες προηγουμένων αιώνων.

Ακόμα και στο κοσμοπολίτικο Πέραν του 18ου αιώνα, ο χρόνος μοιάζει να κυλά πιο νωχελικά, αργά, με σαφώς λιγότερους Πολίτες και επισκέπτες να κατακλύζουν την Ίστικλαλ από ότι στις μέρες μας. Στην ασπρόμαυρη φωτογραφία το μέγαρο του Χρηστάκη Ζωγράφου έχει έναν επιπλέον όροφο (!) από ότι στην σύγχρονη εκδοχή του. Οι περίφημες μπυραρίες στο ισόγειο έχουν αντικατασταθεί από εστιατόρεια, με δυστυχώς συνεχή φθίνουσα γαστρονομική ποιότητα. Στο επόμενο κτίριο στεγάζονταν το ξενοδοχείο Τοκατλιάν, το οποίο τότε διέθετε τρούλο και στις μέρες μας στεγάζει κυρίως εμπορικά μαγαζιά.

Τα μεζεδάκια της κυρίας Νατζιέ

Επίσημα βρισκόμαστε ήδη στην καλοκαιρινή περίοδο, κάτι που σημαίνει πως οι επισκέψεις στα γειτονικά Πριγκηπονήσια πληθαίνουν και σίγουρα παρά την έξαρση της τουριστικοποίησης των τελευταιών ετών, πρόσφιλη επιλογή παραμένει το νησί της Πριγκήπου. Φτάνοντας στο νησί, η ακολουθία έχει ως εξής: περπάτημα- προσκύνημα-ανάπαυση, η οποία περιλαμβάνει πάντα στην περιποίηση και τα μεζεδάκια της κυρίας Νατζιέ.

Τα νησιά προσφέρουν πάντα διαφορετικές εικόνες από την χαοτική μεγαλούΠολη

ΚωΝΣΤΑΝΤΙΝΟC

....σε λίγο θα αρχίσει να ξημερώνει η 53η ημέρα αποκλεισμού και πολιορκίας μας. Οι νυχτερινές ώρες ήταν βασανιστικές αφού οι Τούρκοι ξεκίνησαν γενική επίθεση ήδη λίγο μετά τα μεσάνυχτα. Οι εκ νέου αποτυχημένες απόπειρές τους να διαπεράσουν με υπόγεια ρήγματα το έξω Τείχος, τους έχουν πεισμώσει ακόμα περισσότερο. Νοιώθω πως οι επόμενες στιγμές θα είναι οι πιο κρίσιμες...μάλλον και οι στερνές...κι ας προσμένουμε σε ένα θαύμα. 
Μόλις επόπτευσα την παράταξη και τις κινήσεις του αντιπάλου από τον πύργο της Καλιγαρίας Πύλης και κατευθύνομαι προς τα νότια, εποπτεύοντας τα Τείχη και εμψυχώνοντας τους πολεμιστές μου. Προχωρώ έφιππος ανάμεσα σε μονοπάτια και πυλίδες και καθώς κινούμαι οι εναπομείναντες συνυπερασπιστές στρέφουν τις ματιές τους προς εμένα, προσμένοντας οδηγίες, παροτρύνσεις και δύναμη. Εγώ άλλωστε είμαι ο μπροστάρης των υπερασπιστών της πολιορκημένης Πόλης και δίχως κεφαλή το σώμα είναι αδύνατον να κινηθεί. Και καθώς τους προσπερνώ, κατευθυνόμενος προς την Πύλη του Αγίου Ρωμανού, τους ακούω να ψιθυρίζουν το όνομά μου: "...Κωνσταντίνος..."

Οι επιγραφές των Θεοδοσιανών Τειχών

Έχουν ήδη κυλήσει σχεδόν τεσσεράμιση χρόνια από την πρώτη δημοσίευση των Χαμπεριών και συχνά με ρωτάνε γιατί επέλεξα να γράφω, να αναρτώ και γιατί ακόμα συνεχίζω να το πράττω. Μπορώ να πω οτι το κάνω για κάμποσους λόγους που τις περισσότερες φορές έχουν σχέση κυρίως με την ψυχική μου πλήρωση.
Άλλες φορές κατακλύζομαι από αρχαιοιστορικό οίστρο και διάθεση να καταγράψω την κληρονομιά του ενδόξου παρελθόντος και εφόσον η σημερινή της μορφή βρίσκεται σε ανασφαλή θέση, να "διασωθεί" κάτι από αυτήν έστω φωτογραφικά ή σαν μαρτυρία του παρόντος προς τις επόμενες γενιές και εποχές. Για τούτη την ανάρτηση περιηγήθηκα πάλι στο μήκος των Θεοδοσιανών Τειχών της Πόλης, καταγράφοντας και παραθέτοντας όλες τις επιγραφές που έχουν κατορθώσει να "επιβιώσουν" ως σήμερα.

Η φωτογραφική καταγραφή των εναπομείναντων επιγραφών και συμβόλων των Θεοδοσιανών Τειχών. Διαδικασία επίπονη και απαιτητική

Στο εσωτερικό της κρύπτης

Η Πόλη αποτελεί την πεμπτουσία των ιδιαιτεροτήτων και των αντιθέσεων με την ιστορία, τις εικόνες και τα συναισθήματα να εναλλάσσονται με τρομερό ρυθμό. Ο τρόπος που την βιώνω, προσεγγίζω και περπατώ μου επιτρέπει να επιμαρτυρώ την μοναδικότητά της, να γεμίζω την ψυχή μου με συναισθήματα και τον νού μου με μόρφωση, σκέψεις και πνευματική ανάταση. Και η Πόλη με την σειρά της δε σταματά να στέκεται γενναιόδωρη μαζί μου, τραβώντας με όλο και βαθύτερα στην μαγευτική αγκαλιά της. Τούτη την φορά με αξίωσε να μου παρουσίασει μία από τις κρύπτες της και από την οδυνηρή πραγματικότητα να με μεταφέρει στο ονειρικό κόσμο των θρύλων.

Χαραγμένοι Σταυροί στο πέτρινο διάζωμα λίγο πριν κατέβω τα σκαλοπάτια της κρύπτης με προιδεάζουν οτι πρόκειται για ακόμη μια συναρπάστική κάθοδο

Η Παναγία της Φάτνης

Εκκλησίες, παρεκκλήσια και Αγιάσματα υπάρχουν διάσπαρτα σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Πόλης και των προαστίων της. Πολλά από αυτά με σπουδαίο ιστορικό υπόβαθρο, κάμποσα σε πλήρη σύνδεση με την ακμή και την παρακμή του ρωμέηκου πλυθησμού και άλλα λιτά που προσμένουν τον προσκυνητή να τα επισκεφτεί. Όποτε μου δίνεται η ευκαιρία, επιλέγω πάντα τα ταπεινά προσκυνήματα, προτρέποντας ή παραδειγματίζοντας παράλληλα και άλλους να πράξουν το ίδιο. Στον δρόμο προς το Νιχώρι, ήξερα πως το προσκύνημα θα ήταν ταπεινό, μοναχικό και απλό. Δεν θα μπορούσε να ήταν διαφορετικό. Ήταν βραδάκι και οι περισσότεροι ετοιμάζονταν για νυχτερινές αποδράσεις σε καφετέριες, ζαχαροπλαστεία και εστιατόρια. Όμως ο φωτισμός στην Παναγία της Φάτνης παρέμενε αναμμένος.

Η είσοδος της Παναγίας της Φάτνης στο Νεοχώρι

Το υπόγειο τζαμί

Οι ιδιαιτερότητες της Πόλης είναι πολύπτυχες και συναντώνται παντού, σε μέρη απρόσμενα, ακόμα και σε σημεία που βρίσκονται κάτω από την επιφάνειά της. Το μόνο που χρειάζεται είναι διάθεση για περιηγήσεις, εξερευνητική ματιά, ανοιχτούς ορίζοντες και αποδοχή της πολύπτυχης διαφορετικότητας. Βέβαια το τελευταίο αποτελεί και απαραίτητο συστατικό κατανόησης της ίδιας της Πόλης, αφού διαχρονικά καθετί σε αυτήν μπορεί να διαθέτει περισσότερο από μία ταυτότητες και δίχως η μία να αναιρεί την άλλη. Το ίδιο ισχύει και για τον χώρο που θέλησα να βρεθώ, να παρατηρήσω τις ιδιαιτερότητές του, τις λεπτομέριες και την ιστορία του.

Πρόκειται για το μοναδικό υπόγειο τζαμί της Πόλης αλλά και ένα από τα πιο ιδιαίτερα. Κατεβαίνοντας τα, στρωμένα με κόκκινο χαλί, σκαλοπάτια που οδηγούσαν στο εσωτερικό του Yeraltı Camii, το ταξίδι στον χώρο και τον χρονο είχε μόλις ξεκινήσει.

 ι

Κατεβαίνοντας στο υπόγειο τζαμί