Προσευχή στον ναό του Αγίου Γεωργίου

Όταν ζούσα στην Ελλάδα, ήμουν από αυτούς που πολύ σπάνια πατούσαν το πόδι τους σε εκκλησία. Στην Πόλη όμως ο ρόλος αντιστράφηκε. Αρκετά συχνά επιδιώκω να επισκέπτομαι εκκλησίες, απλά για να κάνω έναν Σταυρό, μια μικρή προσευχή ή ευχή και να ανάψω ένα κεράκι. Ίσως αυτό να οφείλεται στο ότι οι ναοί από κάθε άποψη είναι τόσο ιδιαίτεροι και μοναδικοί στην Πόλη και ασκούν μια φοβερή έλξη πάνω μου. Χτές βρέθηκα στο Φάναρι και είχα την διάθεση για μια μικρή εκκλησιαστική επίσκεψη. Ο ναός του Αγίου Γεωργίου ήταν ο πιο κοντινός. Χωρίς δεύτερη σκέψη λοιπόν σε δυό λεπτά είχα βρεθεί στην έδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου!

Η πρόσοψη του ναού στο Οικουμενικό Πατριαρχείο

"Ξαναζώντας" τις τελευταίες στιγμές του Αυτοκράτορα

Ο τελευταίος Αυτοκράτορας του Γένους μας

Συνεχίζοντας τους ατελείωτους περιπάτους μου στην Πόλη, βρέθηκα σε ένα σημείο θρυλικό και ιδιαίτερο. Σε ένα σημείο που μνημονεύεται σε τραγούδια, βιβλία και παραδόσεις του λαού μας.
Στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού, εκεί που σφραγίστηκε το τέλος της Βασιλεύουσας, εκεί που χάθηκε ο τελευταίος Αυτοκράτορας των Ελλήνων.
Πραγματικά πιστεύω πως δεν υπάρχει ούτε μια σπιθαμή γής στην Πόλη που να μην έχει τεράστια συναισθηματική και ιστορική αξία. Πολλές φορές ''συλλαμβάνω'' τον εαυτό μου να περπατά πολύ προσεκτικά στα σοκάκια της Πόλης. Και αυτό γιατί κάθε κομμάτι γής που πατώ, είναι 'ζωντανό'', κρύβει θρύλους και είναι ποτισμένο με αίμα ηρώων σαν και του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου.
Περπατώντας λοιπόν γύρω απο την Πύλη, φαντάστηκα τον Αυτοκράτορα να μάχεται με ελάχιστους πολεμιστές και τον θρυλικό Ιουστινιάνι ενάντια στους πολυπληθείς πολιορκητές. Με πόση ψυχική δύναμη κράτησαν την Πόλη για βδομάδες ανελέητης πολιορκίας. Και σαν η Πόλη είχε σχεδόν χαθεί, ο Σουλτάνος του πρότεινε να παραδώσει την Πόλη, με αντάλλαγμα την ζωή του και των υπολοίπων πολιορκημένων. Εκείνος όμως ακολουθώντας τον ιερό κώδικα τον προγόνων του αρνήθηκε να παραδωθεί, να υποταχτεί. Προτίμησε τον ηρωικό θάνατο, τηρώντας αξίες και ιδανικά όπως το ''ή ταν ή επι τας''.

Ένα τούρκικο γλέντι πριν τον γάμο

Από το bachelor πάρτυ της Duygu μου, δεν θα μπορούσε να λείψει κανείς, εκτός βέβαια απ'τον γαμπρό. Όλοι οι φίλοι και οι γνωστοί ήταν εκεί για να γιορτάσουν μαζί της, δίνοντας και μια μικρή δόση τουρκικής παράδοσης στην όλη βραδιά.

Η κουνιάδα γράφει αφιερώσεις

Η μέλλουσα νύφη

Μετά τις αγκαλιές ,τα λόγια, τα χαμόγελα και τα πειράγματα είχε έρθει η ώρα του τουρκικού εθίμου μα με μια μικρή καινοτομία. Ο λόγος για το Kına gecesi kıyafeti. Η μέλλουσα νύφη φορά μιά παραδοσιακή φορεσιά και οι υπόλοιπες γυναίκες αρχίζουν έναν κυκλικό χορό τριγύρω της.

Η "μικρή" Αγιά Σοφιά

Περνώντας πριν περίπου έναν χρόνο με το αυτοκίνητο στον παραλιακό δρόμο της ιστορικής χερσονήσου, η Duygu πρόλαβε να μου δείξει έναν ναό με το δάχτυλό της, λέγοντας: küçük Ayasofya. Μου έκανε εντύπωση η ονομασία ''μικρή Αγία Σοφιά'' και είχα βάλει σκοπό από τότε να κάνω μια επίσκεψη κατά'κει. Τελικά έπειτα από έναν περίπατο στο Σουλτάν Αχμέτ, περπάτησα πίσω από το Μπλέ Τζαμί και πολύ σύντομα βρέθηκα στην μικρή αδερφή της Αγιά-Σοφιάς.

Η ''μικρή'' Αγία Σοφία

Βασικά θα έπρεπε να'πώ η μεγάλη της αδερφή, διότι είναι μεγαλύτερης ηλικίας, μιας και η κατασκευή της ξεκίνησε το 527 μ.Χ. και ολοκληρώθηκε έπειτα από 9 χρόνια. Κατασκευάστηκε επίσης από τους ίδιους αρχιτέκτονες, τον Ανθέμιο τον Τραλλιανό και τον Ισίδωρο τον Μιλήσιο. Στην ουσία αποτέλεσε μια πρόβα τζενεράλε για την μετ'έπειτα κατασκευή του αρχιτεκτονικού θαύματος της Αγίας Σοφίας.
Η κατασκευή της δόθηκε με εντολή του Αυτοκράτορα Ιουστινιανού και αφιερώθηκε στους Αγίους Σέργιο και Βάκχο.

Εκεί που κείτονται οι Ρωμιοί

Έχοντας βαλθεί να λιώσω τις σόλες των παπουτσιών μου περπατώντας σε ολόκληρη την Πόλη, ξεκίνησα από το Τάξιμ, πέρασα μέσα από το Ταρλάμπασι και ανηφόρησα τον λόφο του Dolapdere, ώσπου βρέθηκα στην συνοικία των Ταταύλων. Αφού όργωσα και τα Ταταύλα, έφτασα στην άκρη της συνοικίας αυτής, σε ένα μέρος που έμοιαζε κάπως απόμερο και ξεχασμένο μα συνάμα τόσο ιδιαίτερο, σεμνό και ιερό. Έφτασα εκεί που αναπαύονται χιλιάδες ''δικές''μας ψυχές. Έφτασα εκεί που κείτονται οι Ρωμιοί!

Η πύλη της κεντρικής εισόδου του κοιμητηρίου

Αυθεντικές γεύσεις Ανατολής

Περπατώντας στην Πόλη, συναντά κανείς αμέτρητους πειρασμούς γευσηγνωσίας, οι οποίοι με την σειρά τους προσφέρουν απευθείας ταξίδια σε γαστρονομικούς ουρανούς. Η επιλογή του φαγητού είναι πάντα ένα θέμα που αρκετές φορές σηκώνει αρκετή σκέψη, για τον απλούστατο λόγο ότι όλες οι επιλογές είναι θαυμάσιες. Ανηφορίζοντας την Ίστικλαλ, συλλογιζόμουν και έφερνα στον νού μου διάφορα πιάτα. Να απολαύσω ένα Ίσκεντερ; Ή μηπως λαχταριστό κεμπάπ απο τα Άδανα; Χμ μία μερίδα Mandı στο Ara Cafe δεν θα ήταν άσχημη ιδέα. Να κάνω την έκπληξη για φαγητό στο Νevızade μεσημεριάτικα; Μπαααα, δεν μου πάει για ρακί τέτοια ώρα. Μάλλον για μαγειρευτό φαγητό απο τα μικρά εστιατόρια κάθετα στην Ίστικλαλ με βλέπω. Και εκεί που ήμουν σχεδόν έτοιμος για μελιτζάνες, φασόλια και πιλάφια, κοντοστάθηκα και αναφώνησα: Πως δε το σκέφτηκα πιο πρίν....φύγαμε για το εστιατόρειο Otantık Anadolu Yemekleri! Είμαι σίγουρος πως στην καρδιά της Πόλης δεν είναι δυνατόν να γνωρίσει κανείς 100% την κουζίνα της Ανατολίας. Υπάρχει ένα ρητό όμως που λέει ότι: Αν δείς όλη την Πόλη είναι σαν να έχεις δεί όλη την Τουρκία. Επομένως με τον συνδιασμό του άνωθεν ρητού και του εστιατορίου μπορώ να παραδεχτώ ότι και στην Πόλη μπορεί κανείς να δοκιμάσει αυθεντικές γεύσεις Ανατολής.

Το OTANTIK ANADOLU YEMEKLERI δηλ.αυθεντικές γεύσεις Ανατολής

Η Μεγάλη Του Γένους Σχολή

...δεν θα μου κάνεις μάθημα εσύ εμένα, εγώ τελείωσα την Μεγάλη του Γένους Σχολή, είπε ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης στην ταινία Πολίτικη κουζίνα. Από εκείνη την στιγμή κράτησα σφηνωμένη στο μυαλό μου εκείνη την ονομασία. Τα χρόνια πέρασαν και εγώ περιπλανιόμουν σε χώρες και πόλεις. Επειδή όμως στην ζωή τίποτα δεν είναι τυχαίο, να'μαι τώρα εδώ...στο κατώφλι της μεγαλύτερης σχολής του Γένους μας. Στην Μεγάλη του Γένους Σχολή!
''Μεγάλη του Γένους Σχολή''....το προφέρεις και σου γεμίζει το στόμα. Και μόνο στο άκουσμά της νοιώθει κανείς την ιδιαιτερότητα της. Μου προκαλεί ανατριχίλα το να σκέφτομαι πως εδώ και χιλιετίες διαφυλάσσεται και μεταλαμπαδεύεται σε τούτο το μέρος ότι πιο σημαντικό και ιερό διαθέτουμε σαν Γένος. Τον Πολιτισμό μας και τα ιδανικά του Ελληνισμού. Και αυτό γιατί η Μεγάλη του Γένους Σχολή είναι στην ουσία η συνέχεια της Οικουμενικής Πατριαρχικής Σχολής που ίδρυσε ο Μέγας Κωνσταντίνος!

Η πρόσοψη της Σχολής.Ενός εκ των επιβλητικοτέρων κτισμάτων ολόκληρης της Πόλης!