Εκεί που κείτονται οι Ρωμιοί

Έχοντας βαλθεί να λιώσω τις σόλες των παπουτσιών μου περπατώντας σε ολόκληρη την Πόλη, ξεκίνησα από το Τάξιμ, πέρασα μέσα από το Ταρλάμπασι και ανηφόρησα τον λόφο του Dolapdere, ώσπου βρέθηκα στην συνοικία των Ταταύλων. Αφού όργωσα και τα Ταταύλα, έφτασα στην άκρη της συνοικίας αυτής, σε ένα μέρος που έμοιαζε κάπως απόμερο και ξεχασμένο μα συνάμα τόσο ιδιαίτερο, σεμνό και ιερό. Έφτασα εκεί που αναπαύονται χιλιάδες ''δικές''μας ψυχές. Έφτασα εκεί που κείτονται οι Ρωμιοί!

Η πύλη της κεντρικής εισόδου του κοιμητηρίου

Αυθεντικές γεύσεις Ανατολής

Περπατώντας στην Πόλη, συναντά κανείς αμέτρητους πειρασμούς γευσηγνωσίας, οι οποίοι με την σειρά τους προσφέρουν απευθείας ταξίδια σε γαστρονομικούς ουρανούς. Η επιλογή του φαγητού είναι πάντα ένα θέμα που αρκετές φορές σηκώνει αρκετή σκέψη, για τον απλούστατο λόγο ότι όλες οι επιλογές είναι θαυμάσιες. Ανηφορίζοντας την Ίστικλαλ, συλλογιζόμουν και έφερνα στον νού μου διάφορα πιάτα. Να απολαύσω ένα Ίσκεντερ; Ή μηπως λαχταριστό κεμπάπ απο τα Άδανα; Χμ μία μερίδα Mandı στο Ara Cafe δεν θα ήταν άσχημη ιδέα. Να κάνω την έκπληξη για φαγητό στο Νevızade μεσημεριάτικα; Μπαααα, δεν μου πάει για ρακί τέτοια ώρα. Μάλλον για μαγειρευτό φαγητό απο τα μικρά εστιατόρια κάθετα στην Ίστικλαλ με βλέπω. Και εκεί που ήμουν σχεδόν έτοιμος για μελιτζάνες, φασόλια και πιλάφια, κοντοστάθηκα και αναφώνησα: Πως δε το σκέφτηκα πιο πρίν....φύγαμε για το εστιατόρειο Otantık Anadolu Yemekleri! Είμαι σίγουρος πως στην καρδιά της Πόλης δεν είναι δυνατόν να γνωρίσει κανείς 100% την κουζίνα της Ανατολίας. Υπάρχει ένα ρητό όμως που λέει ότι: Αν δείς όλη την Πόλη είναι σαν να έχεις δεί όλη την Τουρκία. Επομένως με τον συνδιασμό του άνωθεν ρητού και του εστιατορίου μπορώ να παραδεχτώ ότι και στην Πόλη μπορεί κανείς να δοκιμάσει αυθεντικές γεύσεις Ανατολής.

Το OTANTIK ANADOLU YEMEKLERI δηλ.αυθεντικές γεύσεις Ανατολής

Η Μεγάλη Του Γένους Σχολή

...δεν θα μου κάνεις μάθημα εσύ εμένα, εγώ τελείωσα την Μεγάλη του Γένους Σχολή, είπε ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης στην ταινία Πολίτικη κουζίνα. Από εκείνη την στιγμή κράτησα σφηνωμένη στο μυαλό μου εκείνη την ονομασία. Τα χρόνια πέρασαν και εγώ περιπλανιόμουν σε χώρες και πόλεις. Επειδή όμως στην ζωή τίποτα δεν είναι τυχαίο, να'μαι τώρα εδώ...στο κατώφλι της μεγαλύτερης σχολής του Γένους μας. Στην Μεγάλη του Γένους Σχολή!
''Μεγάλη του Γένους Σχολή''....το προφέρεις και σου γεμίζει το στόμα. Και μόνο στο άκουσμά της νοιώθει κανείς την ιδιαιτερότητα της. Μου προκαλεί ανατριχίλα το να σκέφτομαι πως εδώ και χιλιετίες διαφυλάσσεται και μεταλαμπαδεύεται σε τούτο το μέρος ότι πιο σημαντικό και ιερό διαθέτουμε σαν Γένος. Τον Πολιτισμό μας και τα ιδανικά του Ελληνισμού. Και αυτό γιατί η Μεγάλη του Γένους Σχολή είναι στην ουσία η συνέχεια της Οικουμενικής Πατριαρχικής Σχολής που ίδρυσε ο Μέγας Κωνσταντίνος!

Η πρόσοψη της Σχολής.Ενός εκ των επιβλητικοτέρων κτισμάτων ολόκληρης της Πόλης!

Λές να αποκλειστούμε στην Πόλη;

Δεν σκόπευα να γράψω απόψε. Εξάλλου η ώρα είναι περασμένη. Όμως με τόσο χιόνι που ρίχνει έξω και μετά από έναν περίπατο στα στενά του Sant Moritz...ουπς...συγγνώμη στα στενά της Πόλης ήθελα να πω.....πείστηκα να αναρτήσω μερικές φωτογραφιούλες. Πάρτε λοιπόν μια ιδέα του τι επικραττεί τριγύρω μου.

Το'στρωσε για τα καλά...

...και ο περίπατος ξεκινά

Νύχτες λευκές με μπάρμπεκιου στο AKUT

Ο χιονιάς ξαναχτύπησε την πόρτα της Πόλης και εκείνη σαν καλή οικοδέσποινα τον υποδέχτηκε φορώντας τα λευκά της. Όχι πως την ένοιαξε και πολύ. Είναι τέτοια η ομορφιά και η μαγεία της που της πηγαίνουν όλα τα χρώματα και όλες οι περιστάσεις. Εμάς τους εραστές της μας ταλαιπωρεί λιγάκι ο χιονιάς μα τι να κάνουμε, λίγη κούραση ας την υποστούμε. Έχει την γλύκα της η ταλαιπωρία στην καρδιά της Πόλης. Είναι οι πιο κατάλληλες μέρες για να μείνω λιγάκι παραπάνω στο σπίτι και όχι να σουλατσάρω στους δρόμους ως συνήθως. Συγκρίνοντας εξάλλου την γλυκιά ζέστη του σπιτιού με την απόλυτη παγωνιά έξω, δεν μου αφήνονται και πολλά περιθώρια. Αυτές τις μέρες λοιπόν που όλοι μας λίγο ή πολύ αποζητούμε την θαλπωρή του σπιτιού μας, υπάρχουν κάποιοι συνΠολίτες μας που αφιερώνουν τον ελευθερό τους χρόνο για το κοινό καλό και για όσους συνάνθρωπούς μας χρειαστούν οποιαδήποτε βοήθεια.

Αναφέρομαι στην ομάδα του ΑΚUT, που η εθελοντική της δράση και προσφορά είναι αξιοθαύμαστη. Πρόκειται για μια ομάδα έρευνας και διάσωσης που αποτελεί ιδιωτική πρωτοβουλία και που συνεργάζεται συχνά με τον στρατό ή με τις κρατικές ομάδες διάσωσης όπως π.χ. πρόσφατα στο σεισμό του Βαν.

Το κέντρο επιχειρήσεων του Akut στο Ataşehir

Αν εξαιρέσουμε κάποιους εκπαιδευτές ή ιδρυτικά μέλη, όλοι οι υπόλοιποι βρίσκονται εκεί εθελοντικά, με στόχο μόνο το κοινό καλό και την βοήθεια σε συνανθρώπους τους. Ηθική ανταμοιβή τους είναι μόνο η διάσωση ή η εύρεση κάποιου θύματος και ίσως μια αναφορά στην τηλεόραση ή στις εφημερίδες.

Στην αγκαλιά της Παναγιάς Μουχλιώτισσας

Είχα ξεχυθεί στα στενά της Πόλης και συγκεκριμένα στην λεγόμενη ιστορική χερσόνησο για αμέτρητες ώρες περπατήματος. Αν και έχω περπατήσει σε τούτα τα μέρη ξανά και ξανά κάτι απροσδιόριστο με σπρώχνει πάντα στο να πηγαίνω στους ίδιους δρόμους, στα ίδια σοκάκια, στις ίδιες γειτονιές. Είναι σαν να προσπαθώ να αποροφήσω την Πόλη μέσα μου, σαν να θέλω να αποτυπώσω όσες πιο πολλές μυρωδιές, εικόνες και λοιπά ερεθίσματα βαθειά στο κορμί μου.
Χωμένος λοιπόν με τις ώρες στα σοκάκια βρέθηκα στο Φανάρι στα σύνορα με το Φάτιχ. Ο καιρός μουντός, παγωμένος και με έναν αέρα που πραγματικά έτσουζε. Δε θα ήταν άσχημα να κάνω ένα διαλλειματάκι, σκέφτηκα, να ξεφύγω λιγάκι από την βαρυχειμωνιά. Εκεί κοντά μου ήταν η εκκλησία της Παναγίας της Μουχλιώτισσσας. Εμένα μου φαινόνταν πάντα σαν ερειπωμένη, αλλά γυροφέρνωντάς την μια φορά, είδα μια πορτούλα με κουδουνάκι και σκέφτηκα πως ίσως καταφέρω να μπώ μέσα να την δω.
Χτύπησα και μετά από λίγο ακούστηκαν βήματα στον αυλόγυρο και μία κύρια μου άνοιξε. Δεν μιλούσε ούτε μια λέξη ελληνικά, μα βλέποντάς με, ρώτησε: Yunanlımısın? Χαμογελώντας, απάντησα καταφατικά και με άφησε να μπώ στην αυλή. Στην Πόλη σαν καταλάβουν πως δεν είμαι Τούρκος, το πρώτο πράγμα που τους έρχεται στον νού τους, είναι να με ρωτήσουν αν είμαι Έλληνας. Πόλλες φορές μου απαντάνε με μερικές ελληνικές λέξεις χωρίς εγώ καν να έχω ανοίξει το στόμα μου. Στην σημερινή περίπτωση πάντως δεν χωράει καμία δεύτερη σκέψη. Ποιός άλλος θα έτρεχε μεσ' στο καταχείμωνο, να χτυπάει πόρτες στις εκκλησίες, εκτός από Έλληνα; Έφερε τα κλειδιά και μου άνοιξε την εκκλησία, αφήνωντας με να απολάυσω τον τόσο ιδιαίτερο αυτόν χώρο.

Η μικρή είσοδος της Παναγίας του Μουχλίου

Η ημερομηνία κατασκευής της εκκλησίας αυτής χάνεται στα ίχνη των αιώνων.

Η ασπροφορεμένη Πόλη

Η Πόλη δεν χάνει ποτέ την μαγεία της. Είτε αν είναι καλοκαίρι με την αφόρητή της ζέστη, που εγώ την λατρεύω, είτε αν είναι χειμώνας, που δεν τον πολυσυμπαθώ, το να βρίσκομαι εδώ είναι σαν ένα όνειρο. Σήμερα το σκήνικο στην Πόλη άλλαξε και αυτή φόρεσε την άσπρη φορεσιά της. Σαν νυφούλα και όλοι εμείς η επίδοξοι γαμπροί της να ζαχαρώνουμε με την γοητεία της.

Με το που άρχισαν να πέφτουν οι πρώτες νιφάδες χιονιού, ζωγραφίστηκαν και τα πρώτα χαμόγελα στα χείλη όλων μας. Χιονίζει φώναξαν τα κορίτσια και έτρεξαν στο παράθυρο. Για 'μένα μετά από τόσα χρόνια στην κεντρική Ευρώπη είναι κάτι φυσιολογικό. Για τους γνήσιους Πολίτες όμως κάτι πολύ ιδιαίτερο.