Αύρα Βοσπόρου

Τώρα που σχεδόν χειμώνιασε κοιτάω με λίγη νοσταλγία της φωτογραφίες μου από τον Βόσπορο και τις πανέμορφες κρουαζιέρες. Ο κρύος καιρός δεν είναι του γούστου μου, πόσο μάλλον στα μέσα του Βοσπόρου που ο αέρας και το κρύο είναι ακόμα πιο έντονα. Αφήνω λοιπόν τις βαρκάδες στην άκρη ώς την άνοιξη με παρακαταθήκη το παρακάτω βιντεάκι. Κλείστε την μουσική στα δεξιά και απολαύστε:

Να το βλέπουμε όλοι μας τις κρύες χειμωνιάτικες νύχτες και να λαχταρούμε πάλι τον καλό καιρό που τόσο ομορφαίνει την Πόλη. Βέβαια στο ενδιάμεσο διάστημα δε θα μείνω με σταυρωμένα χέρια. Η Πόλη έχει τόσες άλλες μαγείες να μου προσφέρει. Θα είμαι εδώ να τις χορτάσω όλες.

Αντίο κύριε Μπορνόβα

Την Τρίτη που μας πέρασε, έλαβε μέρος στο Σισμανόγλειο Μέγαρο μία ιδιαίτερη εκδήλωση. Ο γενικός μας Πρόξενος στην Πόλη, Βασίλης Μπορνόβας, αποχαιρέτησε τους τούρκους σπουδαστές της ελληνικής γλώσσας. Ήταν μία θερμή βραδιά και η συγκίνηση ήταν αισθητή και στις δυό πλευρές.

Η γεμάτη, από τους τούρκους σπουδαστές, αίθουσα του Σισμανόγλιου

Ύστερα από περίπου 3 χρόνια ο Πρόξενος μας αποχωρεί απο την Πόλη και κατηφορίζει προς το παρόν στην Αθήνα. Είχε μόνο καλά λόγια να πει για όλα όσα έζησε στην Πόλη σε αυτά τα χρόνια και παρ'ότι στεναχωρημένος, φεύγει με τις καλύτερες εντυπώσεις. Ένιωσε την Πόλη σπίτι του.

Οι πειρατές της ασφάλτου

Σε τούτη την τεράστια πόλη με τα τόσα πολλά εκατομμύρια ανθρώπων υπάρχουν τόσα πολλά είδη να μετακινηθεί κανείς. Λεωφορεία, πλοία, ταξί, μετρό, τραμ, τελεφερίκ. Μέχρι και καταμαράν διαθέτει η μοναδική αυτή πόλη. Ένα από τα πιο ιδιαίτερα μα συνάμα και ριψοκίνδυνα είναι τα Dolmuz. Είναι κάτι σαν ταξί όμως σε πιο μεγάλη έκδοση.

Τα μεγάλα αυτά ταξί λοιπόν έχουν αφετηρία και τέρμα και στην ενδιάμεση διαδρομή σε αφήνουν όπου εσύ θελήσεις. Βέβαια το Dolmuz ξεκινά από την αφετηρία μόνο όταν γεμίσει. Οι 8 θέσεις του άλλοτε γεμίζουν σε δευτερόλεπτα μα έχω περάσει και νύχτες στο Bostancı και στο Kadiköy περιμένοντας περισσότερο από 20 λεπτά.

Ο γαστρονομικός οργασμός της μελιτζάνας

Υπάρχουν στιγμές στην Πόλη που μπορεί κανείς να ταξιδέψει στον χρόνο σε λίγα μόλις δευτερόλεπτα. Κάτι τέτοιο συνέβη και σε 'μένα εισερχόμενος στο εστιατόρειο του Παντελή. Είχα ακούσει πολλά γύρω από αυτό το μαγαζί, που λίγο ή πολύ σχεδόν όλοι το έχουν ακούσει μα σχεδόν κανείς δεν το έχει επισκεφθεί. Έπρεπε λοιπόν να το επισκεφτώ αυτοπροσώπως και να σαν ειδικός να σχηματίσω την δικιά μου άποψη.
Το Pandeli είναι σε ένα μέρος τόσο εύκολα προσβάσιμο μα που ποτέ δεν θα το βρεις αν δεν έχεις σκοπό να το επισκεφτείς. Στην είσοδο της στοάς στην αιγυπτιακή αγορά, στην αριστερή πλευρά υπάρχει μια σκάλα που οδηγεί σε λίγα μόνο δευτερόλεπτα σε μια άλλη διάσταση. Ταξίδι στον χρόνο, πολλές δεκαετίες πίσω. Σήμα κατατεθέν τα γαλάζια πλακάκια.

Ταξίδι στον χρόνο

Το Pandeli μετρά 110 χρόνια ζωής. Σαν έτος αφετηρίας είναι το 1901! Αρχικά βρισκόταν στην περιοχή του Μπέιογλου και ήταν από τα πιο διάσημα και καλύτερα εστιατόρεια της Πόλης. Αν έχω πληροφορηθεί σωστά από τις ''κακές γλώσσες'', μεταφέρθηκε από εκεί λίγο πριν τα Σεπτεμβριανά του '55 με προτροπή του Τούρκου πρωθυπουργού Μεντέρες, ο οποίος γνωρίζοντας τι θα επακολουθήσει στις περιουσίες των Ελλήνων, θέλησε να σώσει το αγαπημένο του εστιατόρειο. Έτσι από τότε το Pandeli βρίσκεται στην τωρινή του διεύθυνση.

Οι κολώνες της Πόλης

Κολώνες στην Πόλη υπάρχουν άπειρες και μάλιστα πολλών λογιών. Είναι η πορεία και η θέση της Πόλης μέσα στον χρόνο και την ιστορία και είναι τόσοι πολλοί οι ''μνηστήρες'' της, που είναι φυσικό να βρίσκονται παντού στοιχεία διαφορετικών επιρροών.
Είναι ίσως μοναδικό προνόμιο αυτού του τόπου να αφομοιώνει κάθε τι διαφορετικό. Έθνη, παραδόσεις και θρησκείες συγκρούστηκαν μα παράλληλα αλληλοεπιδράστηκαν και αφομοιώθηκαν μεταξύ τους.
Έτσι λοιπόν να μην ξαφνιαστείτε καθόλου αντικρίζοντας κίονες, στήλες, οβελίσκους, μιναρέδες και οτι άλλο μπορεί να προκύψει, να στέκουν το ένα δίπλα στο άλλο.

Ο οβελίσκος του Θεοδόσιου

Το Ortaköy των χρωμάτων

Η Πόλη είναι τόσο ζωντανό μέρος που διαρκώς θέλει περπάτημα και εξερευνήσεις. Οι αμέτρητες πανέμορφες συνοικίες της δίνουν μεγάλο ενδιαφέρον στην καθημερινότητα μου. Μία απ'αυτές συνοικίες είναι και το Όρτακιοι (Μεσοχώρι). Δεν ξέρω γιατί μα όταν το σκέφτομαι και θέλω με μία λέξη να το περιγράψω, στον νού μου έρχεται πάντα η λέξη: χρώμα.
Και πράγματι στο προάστειο του Ortaköy συναντά κανείς όλα τα χρώματα. Είναι η πολυχρωμία του, πολιτιστική και θρησκευτική, είναι τα πολλά μαγαζιά τριγύρω, εστιατόρια, καφετέριες και άλλο τραβάει ο νούς σου, τα σοκάκια του, τα σπίτια του, η μαγευτική γέφυρα τις νύχτες...ο ανεπανάληπτος Βόσπορος....είναι τόσα πολλά....

Καφεδάκι απο άλλες εποχές

Στα στενά της Πόλης καραδοκούν πάντα ευχάριστες εκπλήξεις. Επιζητώ πάντα να περπατώ και να χάνομαι στην αγκαλιά της, γιατί όλο και κάτι καινούριο θα συναντήσω. Έτσι λοιπόν τις προάλλες βρέθηκα μπροστά σε μία κινητή καφετέρια. Είναι απίστευτη η εφευρετικότητα των κατοίκων αυτής της πόλης. Το μενού περιελάμβανε βέβαια μόνο τουρκικό ή ελληνικό (πείτε το όπως θέλετε) καφεδάκι, μα ήταν ακριβώς ότι χρειαζόμουν: Ένα απολαυστικότατο καφεδάκι στα γρήγορα!!!

Η κινητή καφετέρια με τα απαραίτητα σύνεργα

H ιδιαιτερότητα του ''καταστήματος'' ήταν ο τρόπος ψησίματος του καφέ. Δεν συγκρίνεται με τα κοινά μαγαζιά που ώσπου καλά-καλά να παραγγείλεις, ο καφές βρίσκεται στο τραπέζι σου. Ένα καλό καφεδάκι χρειάζεται τον χρόνο του καθώς και την κατάλληλη θερμοκρασία. Έτσι λοιπόν ο καλός καφετζής έκανε την σωστή κίνηση: Καφές ψημένος στην χόβολη!