Αγάπη του καλοκαιριού...

Βρισκόμαστε στην καρδιά του καλοκαιριού και η Πόλη έχει ανοίξει απλώχερα την αγκαλιά της σε όλους τους αγαπημένους της, σαν και του λόγου μου.
Επί της ευκαιρίας λοιπόν έφτιαξα ένα ακόμα βιντεάκι απο εικόνες που αντικρίζω κάθε μέρα στην Πόλη.
Το ονόμασα Αγάπη του καλοκαιριού γιατί έτσι ονομάζεται το τραγούδι που παίζει στο βίντεο.
Βέβαια η αγάπες στην Πόλη και για την Πόλη δεν περιορίζονται μόνο στους καλοκαιρινούς μήνες.
Κλείστε λοιπόν την μουσική του Blog στα δεξιά της σελίδας και απολαύστε είκονες της μοναδικής Πόλης. Για καλύτερη εικόνα υπάρχει και το βίντεο εδώ.
Ίσως τώρα το καλοκαιράκι όλο και κάποιοι απο τους εραστές της Πόλης την αφήσουν για λίγο για καλοκαιρινές εξορμήσεις σε άλλα μέρη.
Οι παρακάτω εικόνες είναι για να μην ξεχνάνε τι άφησαν πίσω τους.

Στις πολεμίστρες του κάστρου της Ρούμελης

Ένα από τα αξιοθέατα που συνήθως δεν βλέπει κανείς στην πρώτη επίσκεψη του στην Πόλη είναι και το κάστρο της Ρούμελης. Όπως οι περισσότεροι φαντάζομαι, έτσι κι εγώ το ανακάλυψα σε μία από της βαρκάδες στον Βόσπορο.

Η απίστευτη ομορφιά του Βοσπόρου στο στενότερο σημείο του

Το όχυρο αυτό έχει βαρύνουσα σημασία στην ιστορία της Πόλης καθώς έπαιξε τον σημαντικότερο ρόλο των προετοιμασιών για την πολιορκία της Πόλης από τους Οθωμανούς.

Στα σύνορα των δύο ηπείρων

Η Πόλη είναι τόσο μαγευτική και μοναδική στον κόσμο για πάρα πολλούς λόγους. Ένας από αυτούς είναι η ικανότητα της να συνδέει διαφορετικά πράγματα μεταξύ τους. Να ανοίγει απλόχερα την αγκαλία της και να ενώνει τα πάντα. Πολιτισμούς, ανθρώπους, γλώσσες, θρησκείες, μουσικές, μυρωδιές, γεύσεις....η λίστα είναι σχεδόν ατελείωτη.

Φυσικά ενώνει και θάλασσες αλλά και ηπείρους. Ακόμη και μυθικές διαμάχες και αρπαγές όπως αυτή της Ασίας, του Δία και της Ευρώπης, ξεπερνιούνται και αυτές στο λεπτό.
Είμαι τόσο χαρούμενος που μπορώ να ταλαντεύομαι σαν άλλος Δίας ανάμεσα στις δυό ηπείρους.

Ανάμεσα στις δύο ηπείρους με το βλέμμα στον βορρά

Ανάμεσα στις δύο ηπείρους με το βλέμμα στον νότο

Κάθε φορά το πέρασμα ανάμεσα στις δυό ηπείρους είναι το ίδιο μα συνάμα τόσο διαφορετικό και μοναδικό.

Τόσες συχνά βρέθηκα, κυριολεκτικά, να μην ανήκω σε καμία ήπειρο, εγώ όμως νοιώθω κάθε φορά σα να είναι η πρώτη.

Μέρες αυθόρμητες, συναρπαστικές μέρες

Ένα από τα πράγματα που έχω χάσει κάπως τα τελευταία χρόνια είναι ο αυθορμητισμός μου. Ίσως το ότι μεγαλώνω, ίσως η πολυετή παραμονή μου σε άψογα οργανωμένα κράτη, έχει σαν αποτέλεσμα να προγραματίζω τα πάντα και όλα να είναι υπό τον πλήρη ελεγχό μου. Στην Πόλη αρχίζω να ξαναβρίσκω χαρακτηριστικά που είχα κρύψει μέσα μου όλα αυτά τα χρόνια.
Για άλλη μία μέρα είχα την δυνατότητα να τελειώσω νωρίς απ'την δουλειά. Σκεφτόμουν λοιπόν τι ενδιαφέρον θα μου φέρει η υπόλοιπη μέρα στην Πόλη. Δεν άργησε πολύ και μία αυθόρμητη σκέψη τρύπωσε στο μυαλό μου. Στα Πριγκηπονήσια για περίπατο ή ίσως και για καμμιά βουτιά. Υπέροχα, αναφώνησα. Τι απλή και αυθόρμητη σκέψη, μα συνάμα ταιριαστή μιας και ο υδράργυρος είχε ''χτυπήσει'' τους 35°.
Καθ'οδόν για το Bostancı σκεφτόμουν ποιό νησί θα είχα την τιμή να επισκεφτώ. Ότι ξεκινά αυθορμητά, θα πρέπει να συνεχίζει έτσι. Άρα σκέφτηκα; θα πάρω το πρώτο καράβι που θα βρώ. ο πρώτο καράβι που συνάντησα, έφευγε για την Πρώτη και χάρηκα πολύ γι'αυτό. Για κάποιον απροσδιόριστο λόγο η Πρώτη έχει κάτι που με ελκύει τρομερά.

Η Πρώτη,όπως φαίνεται απο το Bostancı

Το νησί είχε αρκετό κόσμο που έψαχνε, όπως κι εγώ, τρόπο μικρής απόδρασης απο την μεγαλούπολη.

Μια λάμψη στον Βόσπορο

Ακούγοντας στο ραδιόφωνο το Μια λάμψη στον Βόσπορο και κοιτάζοντας κάποιες φωτογραφίες από μια πρόσφατη βαρκάδα μου στο ενδιάμεσο των δυό ηπείρων, δεν χρειάστηκε και πολύ για να βρώ το επόμενο θέμα για το Blog. Ο Βόσπορος αποτελεί από μόνος του ένα μοναδικό φυσικό αξιοθέατο, πόσο μάλλον και με τις ανθρώπινες κατασκευές, παλιές και καινούριες, που απλώνονται γύρω του.

Μια λάμψη στον Βόσπορο

Μία από τις ιδιαιτερότητες της Πόλης είναι ο συνδυασμός διαφορετικών στοιχείων και αντιθέσεων. Το ίδιο συμβαίνει και στις ακτές του Βοσπόρου. Στην ευρωπαική πλευρά του αρκετά ανάκτορα, κάστρα και άλλα ιστορικά κτίσματα φιλάνε τα νερά του.

Τα κρυφά στολίδια της Ίστικλαλ

Όσες φορές και αν βρεθώ στο Πέρα, δεν θα περπατήσω ποτέ βιαστικά και μηχανικά σαν τον περισσότερο κόσμο, που σχεδόν πάντα αγνοεί να σηκώσει λιγάκι το κεφάλι ψηλά και να δεί τις ομορφιές των κτιρίων. Σχεδόν πάντα θα αφιερώσω χρόνο και θα απολαύσω αυτό το τόσο ιδιαίτερο μέρος. Αυτό που μου έκανε από την πρώτη φορά εντύπωση είναι οι πανέμορφες λεπτομέριες των νεοκλασσικών κτιρίων. Αμέσως κατάλαβα πως η Ίστικλαλ δεν αποτελείται μόνο από εμπορικά μαγαζιά και εστιατόρεια, αλλά πως πίσω από όλα αυτά υπήρχε ή και εξακολουθεί να υπάρχει κάτι πολύ ιδιαίτερο.
Σας παρουσιάζω λοιπόν τα κρυφά στολίδια της Ίστικλαλ:

Το πανέμορφο κτίριο στην αρχή της Ίστικλαλ με την φοβερή διακόσμηση.

Η κάτω όψη ενός μπαλκονιού

Κάτι που μου θύμισε βυζαντινό δικέφαλο αετό

Λαχταριστά τρίγωνα

Μετά από κάμποσες μέρες προσπαθειών και πειραματισμού τελικά βρήκα την κατάλληλη αναλογία.
Τα καλαμποκένια τρίγωνα ειναι γεγονός. Χρυσοροδισμένα και τραγανά μα ταυτόχρονα αφράτα και απαλά. Τρώγονται σαν συνοδευτικά πιάτου αλλά και σαν ένα σύντομο, χορταστικό σνάκ.
Όσοι πιστοί προσέλθατε στην αλυσίδα καταστημάτων που επιβλέπω.