Χέρι βοηθείας στους καπνίζοντες....

Μου έστειλαν τις προάλλες την παρακάτω φωτογραφία και πραγματικά έλιωσα στα γέλια!!! Όποιος το σκέφτηκε πρέπει να έχει μεγάλη αίσθηση του χιούμορ. Όλα τα λεφτά να βλέπεις αυτήν την φάτσα να σε κοιτάει έτσι....και με θετικό αντίκτυπο στη υγεία!
Εγώ βέβαια είμαι μη καπνιστής εδώ και αρκετά χρόνια. Αλλά επειδή προσπαθώ συνεχώς να πείσω και τους υπολοίπους να απαλλαγούν απ'την εξάρτηση, δημοσιεύω την παρακάτω φωτογραφία.
Το καλύτερο που θα σας συμβεί θα είναι να κόψετε το κάπνισμα και το χειρότερο να αρχίσετε τα γέλια  κοιτάζοντας διαρκώς τον Ταγίπ....Όπως και να'χει όλα υγεία είναι!
Εμένα πάντως με έπιασε νευρικό γέλιο.... :-D

Κοίτα συγκεντρωμένος τον Ταγίπ στα μάτια για 30 δευτέρόλεπτα και θα κόψεις το κάπνισμα!!!

Η ανακάλυψη των καραμανλικών!

Είχα υποσχέθει να γράψω για το παρακάτω θέμα εδώ και αρκετό καιρό, μα κάτι η πολύ δουλειά, κάτι η "βαρύτητα" του θέματος με καθηστέρησε λιγάκι. Απόψε όμως ήρθε η κατάλληλη στιγμή!
Κατά την επίσκεψη στο Μπαλουκλί η Duygu έκανε μια σημαντική ανακάλυψη! Διαβάζοντάς της τις αφιερώσεις στα μνήματα, που ήταν γραμμένα στα ελληνικά, είδα και κείμενα που ναι μεν ήταν γραμμένα στα Ελληνικά αλλά οι λέξεις μου ήταν άγνωστες.

Το πρώτο κείμενο που μου κίνησε την περιέργεια

Θεώρησα λοιπόν οτι θα σήμαιναν κάτι στα τούρκικα και όταν τα είδε, μου είπε πώς όχι και ότι αναγνώριζε μόνο μερικές λεξεις!

Μια βόλτα στο Μόδι

Ένα από τα πολλά πράγματα που με συναρπάζει στην Πόλη είναι πως παρ'ότι είναι υπερκατοικημένη, προσφέρει παρ'όλα αυτά πολλά σημεία που μπορεί να ευχαριστηθεί κανείς απολαυστικούς περιπάτους. ΄Εναν από αυτούς τον έκανα στην όμορφη γειτονιά του Μοδιού. Φυσικά το Μόδι του σήμερα δεν έχει καμία σχεση με το Μόδι πριν απο 50-60 χρόνια (έπεσαν στα χέρια μου κάτι παλιά καρτ-ποστάλ και τρέλαθηκα από την ομορφιά), μα παρ'όλα αυτά ακόμα και σήμερα το μέρος αυτό διατηρεί έναν γοητευτικό αριστοκρατικό αέρα.

Η θέα από το Μόδι σε κάνει να αγαλιάζεις

Μέσα σε λίγα μόλις λεπτά κατάφερα να χαλαρώσω.....ήταν όλα τόσο ήσυχα, τόσο γαλήνια. Κάθησα και απόλαυσα την όμορφη θέα με την θάλασσα λάδι μπροστά μου και τα Πριγκηπονήσια στο βάθος του ορίζοντα.

Στα ίχνη του Αγιάσματος του Μπαλουκλή

Είχα κάνει μια προσπάθεια το καλοκαίρι να επισκεφτώ την εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής ή Παναγίας της Μπαλιουκλώτισας σε ένα προάστιο της Πόλης, μα μέτα από ώρες αναζήτησης δεν κατάφερα να την βρω. Με τον καιρό ξέχασα κιόλας αυτήν την ανεπιτυχή προσπάθεια. Μετά όμως την επίσκεψη στο Άγιασμα του Αγίου Δημητρίου, άνθισε μέσα μου η επιθυμία να ξαναπροσπαθήσω. Φυσικά μόνος μου ήξερα ότι δύσκολα θα την έβρισκα, έτσι λοίπον αυτήν την φορά ήρθε και η Duygu μαζί. Τελικά όντως αποδείχτηκε πως μόνος μου δεν θα το έβρισκα με τίποτα. Αν και είναι ίσως το πιο διάσημο Άγιασμα της Πόλης, είναι σχεδόν ακατόρθωτο για κάποιον που δεν μιλά καθόλου τούρκικα και είναι χύμα στο κύμα να το βρει. Αφού ρωτήσαμε κάμποσες φορές και περάσαμε ακόμα και μέσα από ένα τεράστιο μουσουλμανικό νεκροταφείο, τελικά καταφέραμε να το βρούμε!

Πέρασμα μέσα από τεράστια μουσουλμανικά κοιμητήρια

Το πρώτο πράγμα που μας έκανε φοβερή εντύπωση ήταν πώς οι πλάκες στον αυλόχωρο ήταν στην ουσία ταφόπλακες. Πατούσαμε πάνω σε πλάκες μνήματων!

Αφιερωμένη στον Μπαμπίνο....

Περπατώντας τις προάλλες κοντά στο Beyoğlu, καθ΄οδόν για νυχτερινό φαγοπότι (ναί!... στην Πόλη τρώω και μετά την δύση του ηλίου!), είδα το παρακάτω λεωφορείο και αμέσως ο νούς μου ταξίδεψε πολλά χρόνια πίσω.

Εκεί ψηλά.....

Η μέρα ήταν ηλιόλουστη, η διάθεση μου για βόλτες και περιήγηση όπως πάντα στο ζενίθ. Κατηφόρησα λοιπόν κατά τον Γαλατά και αφού χάζεψα λιγάκι στις βιτρίνες τις κιθάρες και ήπια έναν υγιέστατο, φρεσκοστημένο χυμό ροδιού, βρέθηκα στον πύργο του Γαλατά! Ευτυχώς είχα ξεκινήσει νωρίς και δεν είχε πολύ κόσμο, γιατί από κάποια στιγμή και μετά η αναμονή για να ανέβει κανείς πάνω, είναι λίγο εκνευριστική.

Ο πύργος του Γαλατά

Πλήρωσα το εισητήριο μου και αφού περίμενα λίγο ακόμα, τελίκα έφτασε και η σειρά μου να μπω στο ασανσέρ.

Αχ γλυκειά μου Πόλη!

Είχα πολλές φορές σχεδιάσει να επισκεφτώ τον πύργο του Λεάνδρου ή πύργο της παρθένας (διαλέγεις ποιά εκδοχή του μύθου σου ταιριάζει) ή απλά στα τούρκικα kiz kulesi, αλλά διαρκώς το ανέβαλα. Τις προάλλες όμως τελικά κατάφερα να φτάσω ως εκεί.

Δεν θα ασχοληθώ με την ιστορία του πύργου. Εξάλλου στο διαδίκτυο μπορεί κανείς να βρει πολλές πληροφορίες. Με ενδιέφερε πιο πολύ να ξεφύγω λιγάκι από το βουητό της Πόλης και να περάσω ένα ωραίο απόγευμα.
Είχαμε την τύχη να πάμε με την Duygu λίγο πρίν δύσει ο ήλιος και δικαιωθήκαμε για αυτή την επιλογή! Πήραμε το καραβάκι και..τσούπ...σε λίγα κιόλας λεπτά είχαμε φτάσει.